ویتنام محدودیت های صادرات زمین های نادر را تشدید می کند

روز پنجشنبه (۱۱ دسامبر) به وقت محلی، مجلس ملی ویتنام لایحه اصلاح‌شده‌ای را تصویب کرد که صادرات مواد معدنی کمیاب تصفیه‌شده را محدود می‌کند و ممنوعیت صادرات سنگ معدن‌های کمیاب را مجدداً تأیید می‌کند.

این لایحه از ژانویه سال آینده اجرایی خواهد شد و بر اساس آن، دولت ویتنام اکتشاف، استخراج و فرآوری مواد معدنی کمیاب را «به شدت» کنترل خواهد کرد. تنها شرکت‌هایی که توسط دولت تأیید شده‌اند، مجاز به استخراج، فرآوری و استفاده از منابع مواد معدنی کمیاب این کشور خواهند بود و صادرات سنگ معدن کمیاب خام ممنوع است.

تحلیل‌ها نشان می‌دهد که هدف از این لایحه اصلاح‌شده، حمایت از توسعه صنعت مواد معدنی کمیاب داخلی این کشور است که دهه‌هاست در تلاش است تا از ذخایر فراوان خود بهره‌برداری کند. لازم به ذکر است که ویتنام صادرات سنگ معدن‌های کمیاب را حداقل از سال ۲۰۲۱ ممنوع کرده است.

ریچارد رامساواک، مدرس اقتصاد در دانشگاه RMIT ویتنام، اظهار داشت: «این اقدامات با هدف توانمندسازی ویتنام برای به دست آوردن سهم بیشتری از ارزش در زنجیره تأمین مواد معدنی کمیاب، حمایت از ظهور قابلیت‌های تولید با فناوری پیشرفته و افزایش انعطاف‌پذیری اقتصادی بلندمدت انجام می‌شود.»

مواد معدنی کمیاب که منابع تجدیدناپذیر هستند، نقشی غیرقابل جایگزین در دفاع ملی، انرژی نو، مواد جدید، صرفه‌جویی در انرژی و حفاظت از محیط زیست، هوافضا و اطلاعات الکترونیکی ایفا می‌کنند و به عنوان «ویتامین‌های صنعتی»، «مادر مواد جدید» و «هسته اصلی کاربردهای نظامی» شناخته می‌شوند.

بر اساس داده‌های سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS)، ویتنام از نظر ذخایر مواد معدنی کمیاب در رتبه ششم جهان قرار دارد و حدود ۳.۵ میلیون تن ذخیره دارد، اما تولید سالانه آن تنها حدود ۳۰۰ تن است.

قانون اصلاح‌شده ویتنام مقرر می‌کند که فرآوری عمیق مواد معدنی کمیاب باید با توسعه اکوسیستم صنعتی مرتبط باشد تا زنجیره ارزش محلی این کشور تقویت شود و خودکفایی صنعت مواد معدنی کمیاب داخلی آن تضمین شود.

در عین حال، این لایحه همچنین همکاری بین‌المللی در زمینه تحقیق، انتقال فناوری و توسعه را برای حمایت از صنعت مواد معدنی کمیاب داخلی ویتنام تشویق می‌کند. رامساواک خاطرنشان کرد که این امر نشان‌دهنده اذعان این کشور به «محدودیت‌های فعلی در فناوری‌های پیشرفته جداسازی و پالایش» است.

در حال حاضر، ویتنام تقریباً هیچ ظرفیت تولید مواد معدنی کمیاب تصفیه‌شده ندارد، بنابراین بعید است که این محدودیت‌ها در کوتاه‌مدت تأثیر عملی فوری داشته باشند. با این حال، موانع نظارتی مدت‌هاست که مانع توسعه منابع مواد معدنی کمیاب آن توسط شرکت‌های محلی و شرکای خارجی شده است.