Przywództwo Chin w dziedzinie metali ziem rzadkich opiera się przede wszystkim na zasobach tych metali, a następnie na kompletnej infrastrukturze i zakładach produkcyjnych (energetycznych), a także na zdolności do zapewnienia kompletnych technologii (zwłaszcza procesów chemicznych).
W latach 2015-2022 Chiny stały się importerem netto pod względem ilości fizycznej, ale zwycięzcą netto pod względem wartości: wolumen importu koncentratu metali ziem rzadkich wzrósł 3,3-krotnie, a dzięki modelowi "import → przetwarzanie → eksport" surowce zostały przekształcone w wysokowartościowe magnesy i związki, osiągając przychód w wysokości 7,57 miliarda dolarów amerykańskich.
Koszt produkcji ciężkich metali ziem rzadkich wynosi aż 45 000 dolarów amerykańskich za tonę, podczas gdy koszt produkcji lekkich metali ziem rzadkich to zaledwie 3 900 dolarów amerykańskich za tonę. To wyjaśnia, dlaczego łańcuch dostaw dysprozu i terbu pozostaje wysoce wrażliwy geopolitycznie i trudny do odtworzenia poza Chinami.
Geze Wen i jego współpracownicy (Jiang Jiamei, Zhuang Mufan, Guo Yanlan) opublikowali najnowsze, ogólnodostępne badanie w Environmental Research Letters, wykorzystując dwa narzędzia - analizę przepływu materiałów (MFA, śledzenie fizycznego przepływu metali ziem rzadkich) i rachunkowość kosztów przepływu materiałów (MFCA, rozliczanie kosztów i akumulacji wartości), aby narysować panoramiczny obraz chińskiego łańcucha dostaw metali ziem rzadkich w latach 2015-2022. Kluczowy wniosek trafia w sedno: przewaga Chin leży nie tylko w wydobyciu metali ziem rzadkich, ale także w wielkoskalowym przetwarzaniu i produkcji wysokowartościowych produktów z metali ziem rzadkich - mimo że ich zależność od importu surowców stale rośnie.
W latach 2015-2022 łączny wolumen importu koncentratu metali ziem rzadkich wyniósł około 123,8 miliona ton. Chociaż krajowe wydobycie pozostaje głównym źródłem zaopatrzenia, zależność Chin od zagranicznych surowców gwałtownie wzrosła: wolumen importu netto koncentratu i produktów pierwotnych wzrósł odpowiednio około 3,3 i 8 razy. W rzeczywistości, podczas gdy Chiny prowadzą wydobycie na dużą skalę w kraju, coraz bardziej celowo zasilają swój silnik przetwórczy importowanymi surowcami, aby umocnić swoją pozycję jako globalna rafineria metali ziem rzadkich.
Prawdziwa siła tkwi nie w energii ani w minerałach, ale w zdolnościach przemysłowych. Ponad 95% kosztów produkcji pochodzi z kosztów systemowych i materiałowych - pracy, specjalistycznych urządzeń, sprzętu kapitałowego i złożonych procesów chemicznych separacji - podkreślając, że przewaga metali ziem rzadkich opiera się na infrastrukturze i know-how technicznym. Dotyczy to zwłaszcza ciężkich metali ziem rzadkich, których koszt produkcji szacuje się na 45 000 dolarów amerykańskich za tonę, podczas gdy koszt produkcji tlenków lekkich metali ziem rzadkich wynosi zaledwie około 3 900 dolarów amerykańskich za tonę. Ta różnica wyjaśnia, dlaczego łańcuch dostaw związany z dysprozem i terbem pozostaje wrażliwy politycznie i trudny do odtworzenia poza Chinami.
Tymczasem wartość kumuluje się na etapie końcowym: materiały funkcjonalne, zwłaszcza magnesy, mają największy ciężar ekonomiczny, podczas gdy związki metali ziem rzadkich generują najwyższą wartość dodaną (75,7 miliarda dolarów amerykańskich). Tworzy to intrygującą sprzeczność - Chiny stały się importerem netto pod względem wagi, ale pozostają zwycięzcą netto pod względem wartości, przekształcając surowce w wysokowartościowe materiały inżynieryjne za pomocą modelu "import → przetwarzanie → eksport", tym samym generując zyski.
Twoja wiadomość musi mieć od 20 do 3000 znaków!
