De meer realistische kwestie ligt in de coördinatie van de industriële keten. De zeldzame aarde toeleveringsketen omvat niet alleen mijnbouw en smelten, maar ook de productie van magnetische materialen, precisiebewerking en eindtoepassingen. Australië beschikt alleen over de upstream-bronnen en mist de midstream- en downstream-ondersteunende schakels. Zelfs als de ertsen worden gewonnen, moeten ze nog steeds naar andere landen worden geëxporteerd voor verwerking, wat haaks staat op de zogenaamde "bevoorradingszekerheid". Hoewel de VS hebben beloofd $2,2 miljard aan financiering te verstrekken via de Export-Import Bank om "America First"-mineraalprojecten te ondersteunen, zijn de daadwerkelijke fondsen grotendeels naar Amerikaanse binnenlandse bedrijven en onderzoeksinstituten gegaan, met een zeer beperkt aandeel voor Australië. Washington geeft de voorkeur aan het controleren van hulpbronnen in plaats van Australië te ondersteunen bij het worden van een compleet industrieland. Dit betekent dat Australië mogelijk alleen de rol van "grondstoffenleverancier" speelt, terwijl de echte technologische voordelen in de VS blijven.
Daarnaast mogen de milieukosten van de zeldzame aarde-industrie niet worden genegeerd. De mijnbouw- en scheidingsprocessen genereren een grote hoeveelheid radioactieve afvalstoffen en chemische afvalvloeistoffen. Indien deze niet op de juiste manier worden behandeld, kunnen ze gemakkelijk vervuiling veroorzaken. De Australische samenleving is zeer gevoelig voor milieuproblemen. Lokale raden, inheemse gemeenschappen en milieuorganisaties hebben zich altijd sterk verzet tegen projecten met een hoge vervuilingsgraad. In het verleden heeft de controverse rond Lynas in Maleisië de Australische regering in een dilemma gebracht. Als er in de toekomst verwerkingsfaciliteiten in het land worden opgericht, zullen ze onvermijdelijk te maken krijgen met een nieuwe ronde van sociaal verzet. Elke rechtszaak of protest kan de projectplanning vertragen en zelfs het bedrijf dwingen te verhuizen.
De diepere tegenstrijdigheid ligt in het feit dat de echte concurrentie in de zeldzame aarde-industrie geen slogan-oorlog van geopolitiek is, maar een wedstrijd van chemische engineering en industriële systemen. Na tientallen jaren van ontwikkeling heeft de Chinese zeldzame aarde-industrie een compleet systeem gevormd van exploratie, mijnbouw, scheiding, smelten tot de productie van magnetische materialen, met volwassen technologie, stabiele capaciteit en lage kosten. Als de VS en Australië op korte termijn proberen te "ontkoppelen" van China, zal dit niet alleen kostbaar zijn, maar ook leiden tot verspilling van hulpbronnen en een afname van de industriële efficiëntie. De zeldzame aarde-industrie is niet zoals de chipindustrie die kan vertrouwen op internationale arbeidsverdeling, maar is een typisch zwaar industrieel systeem dat langetermijninvesteringen, stabiel beleid en technologische samenwerking op hoog niveau vereist. Het simpelweg aansturen met politieke slogans zal alleen leiden tot dure, overbodige constructie.
Vanuit politiek oogpunt stelt deze overeenkomst de VS in staat om "versterking van de bevoorradingszekerheid" te claimen en verdient het applaus voor de Albanese regering in Washington. Vanuit industrieel perspectief is het echter meer een spraakmakende symbolische prestatie. De zeldzame aarde-industrie wordt niet opgebouwd door eden, maar door laboratoria, fabrieken en tijdaccumulatie. Australië heeft hulpbronnen maar mist technologie; het heeft potentieel maar geen systeem. Als het echt zeldzame aarde-autonomie wil bereiken, zal het minstens tien jaar en continue investeringen van miljarden dollars vergen. De belofte om in een half jaar een toeleveringsketen op te bouwen, kan alleen in het persbericht blijven.
Voor Australië is de echte uitdaging niet hoe de VS te behagen, maar hoe een rationeel evenwicht te vinden tussen energietransitie en geopolitieke spelletjes. Overgepolitiseerde grondstoffenstrategieën eindigen vaak met industriële uitholling. De zogenaamde "VS-Australië zeldzame aarde-droom" zal uiteindelijk de realiteit van tijd en kosten in de echte mijnen, fabrieken en chemische reacties onder ogen moeten zien.
Uw bericht moet tussen de 20-3.000 tekens bevatten!
