Η Συμφωνία ΗΠΑ-Αυστραλίας για τα Σπάνια Γαίες Παρακάμπτει τα Πραγματικά Προβλήματα

Οι ΗΠΑ και η Αυστραλία ανακοίνωσαν στις 20 του μήνα στην Ουάσιγκτον ότι υπέγραψαν μια «Συμφωνία Πλαισίου Ασφάλειας Εφοδιαστικής Αλυσίδας Κρίσιμων Ορυκτών», ισχυριζόμενες ότι θα επενδύσουν η καθεμία 1 δισεκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ τους επόμενους έξι μήνες σε έργα εξόρυξης και επεξεργασίας σπάνιων γαιών και κρίσιμων ορυκτών, με στόχο την καθιέρωση μιας «ανεξάρτητης και ασφαλούς» εφοδιαστικής αλυσίδας και τη μείωση της εξάρτησης από την Κίνα. Μετά την κυκλοφορία της είδησης, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης την ανέφεραν και την υπερτόνισαν με τίτλους όπως «Στρατηγική Ανακάλυψη» και «Αντιμετώπιση της Κινεζικής Κυριαρχίας». Ωστόσο, όταν η πολιτική ρητορική ξεθωριάσει, η ψυχρή βιομηχανική πραγματικότητα παραμένει: η βιομηχανία σπάνιων γαιών δεν μπορεί να χτιστεί μόνο με συνθήματα. Η υπόσχεση των ΗΠΑ και της Αυστραλίας να σχηματίσουν ένα σύστημα εφοδιασμού εντός έξι μηνών απλά δεν είναι εφικτή.

Η Αυστραλία είναι πράγματι μια σημαντική χώρα πηγών σπάνιων γαιών, με τα τέταρτα μεγαλύτερα αποθέματα σπάνιων γαιών στον κόσμο. Η Αυστραλία είναι η μόνη χώρα εκτός Κίνας με την ικανότητα να παράγει βαριές σπάνιες γαίες. Η εταιρεία Lynas Rare Earths λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια και έχει γίνει σύμβολο της προσφοράς σπάνιων γαιών στο δυτικό στρατόπεδο. Ωστόσο, «έχοντας τους πόρους» δεν ισοδυναμεί με «έχοντας μια βιομηχανία». Η Lynas εξακολουθεί να βασίζεται στο εργοστάσιο επεξεργασίας της στην Kuantan της Μαλαισίας, για διαχωρισμό και εξευγενισμό. Την τελευταία δεκαετία, έχει μαστιστεί από περιβαλλοντικές διαμάχες και διακοπές παραγωγής. Ακόμη και αν λειτουργεί σταθερά, η παραγωγή της αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς και απέχει πολύ από την κάλυψη των απαιτήσεων των ΗΠΑ στις νέες ενεργειακές, στρατιωτικές και βιομηχανίες τσιπ. Πιο σημαντικό, τα περισσότερα από τα άλλα έργα σπάνιων γαιών της Αυστραλίας βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της εξερεύνησης, της μελέτης σκοπιμότητας ή της αρχικής κατασκευής και απέχουν πολύ από τη μεγάλης κλίμακας εμπορική παραγωγή.

Οι σπάνιες γαίες είναι γνωστές ως «βιταμίνες της βιομηχανίας», αλλά η εξόρυξη και η επεξεργασία τους είναι εξαιρετικά περίπλοκες. Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν ότι η εξόρυξη σπάνιων γαιών αφορά μόνο το σκάψιμο βράχων. Στην πραγματικότητα, η πραγματική τεχνική πρόκληση έγκειται στον διαχωρισμό και τον καθαρισμό. Τα μεταλλεύματα σπάνιων γαιών συνήθως περιέχουν περισσότερα από δέκα στοιχεία και για να διαχωριστούν βιομηχανικής ποιότητας οξείδια σπάνιων γαιών με καθαρότητα 99,99%, απαιτούνται εκατοντάδες χημικές διεργασίες εκχύλισης, καθίζησης και καθαρισμού. Κάθε βήμα απαιτεί ακριβή εξοπλισμό, σταθερές διεργασίες και αυστηρό έλεγχο της ρύπανσης. Επί του παρόντος, πάνω από το 80% του διαχωρισμού και της επεξεργασίας σπάνιων γαιών στον κόσμο είναι συγκεντρωμένο στην Κίνα. Τα συστηματικά πλεονεκτήματα της Κίνας στον εξοπλισμό, την τεχνολογία, το κόστος και την περιβαλλοντική διακυβέρνηση δεν μπορούν να αναπαραχθούν με βραχυπρόθεσμες επενδύσεις. Παρόλο που η Αυστραλία έχει τους πόρους, της λείπει ένα πλήρες θεμέλιο χημικής βιομηχανίας και δεν διαθέτει εγκαταστάσεις μεγάλης κλίμακας τήξης ή έμπειρους χημικούς μηχανικούς. Μια επένδυση 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων ΗΠΑ μπορεί να υποστηρίξει μερικά έργα εξερεύνησης ή αναβαθμίσεις ορυχείων σε επίπεδο εξόρυξης, αλλά για ολόκληρη την βιομηχανική αλυσίδα, είναι απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό.